• Tüm Kategoriler
    • Anlaşmalı kargo firmamız MNG kargo dur. 

      Virüs Salgını nedeniyle, özellikle TESLİMATTA KAPIDA ÖDEME Şekliyle yapılan alımlarda ufak tefek teslimat sorunları yaşasak ta, genel itibariyle STOKLU çalıştığımız için GÖNDERİMLERİMİZ devam etmektedir. Havale veya kredi kartı ile alımlarda sorun daha az yaşanmaktadır.

      AYRICA PEŞİN FİYATINA VADE FARKSIZ 3 TAKSİT LE ALIŞVERİŞ BAŞLAMIŞTIR. 



       

      Yirmi Üçüncü Söz

      Yirmi Üçüncü Söz
      Yirmi Üçüncü Söz
      Yirmi Üçüncü Söz
      Yirmi Üçüncü Söz
      Görsel 1
      Görsel 2
      Görsel 3
      Görsel 4
      Fiyat:
      2,50 TL
      İndirimli Fiyat (%36) :
      1,60 TL
      Kazancınız 0,90 TL
      1.60 www.goncakitap.com.tr
      Aynı Gün Kargo
               Stoktan Kargo

      Kitap             Yirmi Üçüncü Söz, Cep Boy  
      Yazar            Bediüzzaman Said Nursi
      Yayınevi        RNK Neşriyat
      Etiket Fiyatı   2,50 TL 
      Kağıt  Cilt      2.Hamur -  Karton  Cilt
      Sayfa  Ebat   72 sayfa - 8x14 cm - Cep boy
      Yayın Yılı       2015
      ISBN             9786054624836
       
      Bediüzzaman Said Nursi RNK Neşriyat, Yirmi Üçüncü Söz kitabı nı incelemektesiniz.
      Üstad Bediüzzaman Yirmi Üçüncü Söz kitabı hakkında yorumları oku yup kitabın konusu, özeti, fiyatı, satış şartları bilgiyi geniş bir şekilde edinebilirsiniz.

       
      Yaratan Rabbinin adıyla  oku . O, insanı " alak " dan yarattı. Oku, Senin Rabbin en cömert olandır. Alak 1-2

       
      Demek şu meşhud saltanat-ı insaniyet ve terakkiyât-ı beşeriye ve kemâlât-ı medeniyet; celb ile değil, galebe ile değil, cidal ile değil: belki ona onun zaafı için teshir edilmiş, onun aczi için ona muavenet edilmiş, onun fakrı için ona ihsan edilmiş, onun cehli için ona ilham edilmiş, onun ihtiyacı için ona ikram edilmiş.

      Said Nursî

      Şu Söz'ün iki mebhası vardır.

         BİRİNCİ MEBHAS

      İmanın binler mehasininden yalnız beşini "Beş Nokta" içinde beyan ederiz.

      BİRİNCİ NOKTA: İnsan, nur-u îman ile a'lâ-yı illiyyîne çıkar; Cennet'e lâyık bir kıymet alır. Ve zulmet-i küfür ile, esfel-i sâfilîne düşer; Cehennem'e ehil olacak bir vaziyete girer. Çünkü îman, insanı 
      Sâni-i Zülcelâl'ine nisbet ediyor; îman, bir intisaptır. Öyle ise insan, îman ile in­sanda tezahür eden sanat-ı ilâhiye ve nu-kuş-u Esmâ-i Rabbaniye itibariyle bir kıy­met alır. Küfür, o nisbeti kat'eder. O kat'-dan sanat-ı Rabbaniye gizlenir. Kıymeti dahi yalnız madde itibariyle olur. Madde ise, hem fâniye, hem zâile, hem muvak­kat bir hayat-ı hayvanî olduğundan, kıy­meti hiç hükmündedir.

      Bu sırrı bir temsil ile beyan edeceğiz. Meselâ: İnsanların sanatları içinde, nasılki maddenin kıymeti ile sanatın kıy­meti ayrı ayrıdır. Bâzen müsavi, bâzen madde daha kıymettar, bâzen oluyor ki; beş kuruşluk demir gibi bir maddede, beş liralık bir sanat bulunuyor. Belki bâzen, antika olan bir sanat, bir milyon kıymeti aldığı halde, maddesi beş kuruşa da değ­miyor.

      İşte öyle antika bir sanat, antikacıla­rın çarşısına gidilse, hârika-pîşe ve pek eski hünerver sanatkârına nisbet ederek o sanatkârı yâd etmekle ve o sanatla teşhir edilse, bir milyon fiyatla satılır. Eğer, ka­ba demirciler çarşısına gidilse, beş kuruş­luk bir demir bahasına alınabilir.

      İşte insan, Cenâb-ı Hakk'ın böyle an­tika bir sanatıdır. Ve en nâzik ve nâzenin bir mu'cize-i kudretidir ki; insanı, bütün esmasının cilvesine mazhar ve nakışlarına medar ve kâinata bir misal-i musağğar su­retinde yaratmıştır.
      Eğer nur-u îman, içine girse, üstünde­ki bütün mânidar nakışlar, o ışıkla oku­nur. O mü'min, şuur ile okur ve o intisap­la okutur. Yani: "Sâni-i Zülcelâl'in masnu-uyum, mahlukuyum, rahmet ve keremine mazharım." gibi manalarla insandaki sa­nat-ı Rabbaniye tezâhür eder.

      Demek Sâni'ine intisaptan ibaret olan îman; insandaki bütün âsâr-ı sanatı izhâr eder. İnsanın kıymeti, o sanat-ı Rab-baniye'ye göre olur. Ve âyine-i Samedâ-niye itibariyledir. O halde şu ehemmiyet­siz olan insan, şu itibarla bütün mahlukat üstünde bir muhatab-ı İlahî ve Cennet'e lâyık bir misafir-i Rabbanî olur.
      Eğer kat'-ı intisaptan ibaret olan kü­für, insanın içine girse; o vakit bütün o mânidar nukuş-u Esmâ-i İlâhiye karanlı­ğa düşer, okunmaz. Zira Sâni' unutulsa, Sâni'e müteveccih manevî cihetler de an­laşılmaz. Adeta baş aşağı düşer. O mâni­dar âlî sanatların ve manevî âlî nakışların çoğu gizlenir. Bâki kalan ve göz ile görü­len bir kısmı ise; süflî esbaba ve tabiata ve tesadüfe verilip, nihâyet sukut eder. Her-biri birer parlak elmas iken, birer sönük şişe olurlar. Ehemmiyeti, yalnız madde-i 
      hayvaniyeye bakar. Maddenin gayesi ve meyvesi ise, -dediğimiz gibi- kısacık bir ömürde hayvanatın en âcizi ve en muh­tacı ve en kederlisi olduğu bir halde, yal­nız cüz'î bir hayat geçirmektir. Sonra te­fessüh eder gider.

      İşte küfür, böyle mahiyet-i insaniyeyi yıkar; elmastan kömüre kalbeder.

      İKİNCİ NOKTA: îman, nasıl ki bir nurdur, insanı ışıklandırıyor; üstünde yazılan bütün mektubat-ı Samedaniyeyi okutturuyor. Öyle de, kâinatı dahi ışıklan­dırıyor. Zaman-ı mazi ve müstakbeli, zu-lümattan kurtarıyor. Şu sırrı, bir vâkıada âyet-i kerimesinin bir sırrına dair gördü­ğüm bir temsil ile beyan ederiz. Şöyle ki: Bir vâkıa-i hayâliyede gördüm ki: İki yüksek dağ var birbirine mukabil, üstün­de dehşetli bir köprü kurulmuş, köprünün altında pek derin bir dere, ben o köprü­nün üstünde bulunuyorum. Dünyayı da, her tarafı karanlık, kesif bir zulümat istilâ etmişti.

      Ben sağ tarafıma baktım; nihayetsiz bir zulümat içinde bir mezar-ı ekber gör­düm, yani tahayyül ettim.
      Sol tarafıma baktım; müthiş zulümat dalgaları içinde azîm fırtınalar, dağdağa­lar, dâhiyeler hazırlandığını görüyor gibi oldum.

      Köprünün altına baktım; gayet derin bir uçurum görüyorum zannettim. Bu müthiş zulümata karşı sönük bir cep fenerim vardı. Onu istimâl ettim, yarım yamalak ışığıyla baktım. Pek müthiş bir vaziyet bana göründü. Hattâ önümdeki köprünün başında ve etrafında öyle müt­hiş ejderhalar, arslanlar, canavarlar gö­ründü ki; "Keşke bu cep fenerim olmasa idi, bu dehşetleri görmese idim." dedim. O feneri hangi tarafa çevirdim ise, öyle dehşetler aldım. "Eyvâh! Şu fener, başı­ma belâdır." dedim. Ondan kızdım; o cep fenerini yere çarptım, kırdım. Güya onun kırılması, dünyayı ışıklandıran büyük elektrik lâmbasının düğmesine dokun­dum gibi birden o zulümat boşandı. Her taraf o lâmbanın nuru ile doldu. Herşeyin hakikatini gösterdi.

      Baktım ki: O gördüğüm köprü, gayet muntazam yerde, ova içinde bir cad­dedir.
      Ve sağ tarafımda gördüğüm mezar-ı ekber; baştan başa güzel, yeşil bahçelerle nuranî insanların taht-ı riyâsetinde ibâdet ve hizmet ve sohbet ve zikir meclisleri ol­duğunu fark ettim.
       
      Ve sol tarafımda, fırtınalı, dağdağalı zannettiğim uçurumlar, şâhikalar ise; süs­lü, sevimli, câzibedâr olan dağların arka­larında azîm bir ziyafetgâh, güzel bir sey-rangâh, yüksek bir nüzhetgâh bulundu­ğunu hayal meyal gördüm.

      Ve o müthiş canavarlar, ejderhalar zannettiğim mahluklar ise; mûnis deve, öküz, koyun, keçi gibi hayvanat-ı ehliye olduğunu gördüm. "Elhamdulillahi ala nuril-iman" diyerek âyet-i kerimesini okudum; o vâkıadan ayıldım.

      İşte o iki dağ; mebde-i hayat, âhir-i hayat., yani âlem-i Arz ve âlem-i ber­zahtır.
      O köprü ise, hayat yoludur.
      O sağ taraf ise, geçmiş zamandır.
      Sol taraf ise, istikbâldir.
      O cep feneri ise, hodbin ve bildiğine itimad eden ve vahy-i semâvîyi dinleme­yen enâniyet-i insaniyedir.
      O canavarlar zannolunan şeyler ise, âlemin hâdisatı ve acib mahlukatıdır. İşte enâniyetine itimat eden, zulümât-ı 10 gaflete düşen, dalâlet karanlığına müpte­lâ olan adam; o vâkıada evvelki halime benzer ki: O cep feneri hükmünde nâkıs ve dalâlet-âlûd mâlumat ile zaman-ı mâziyi, bir mezar-ı ekber suretinde ve adem-âlûd bir zulümat içinde görüyor. İstikbâli, gayet fırtınalı ve tesadüfe bağlı bir vahşetgâh gösterir.
      Hem herbirisi, bir Hakîm-i Rahîm'in birer me'mur-u musahharı olan hâdisat ve mevcudâtı, muzır birer canavar hük­münde bildirir.

      hükmüne mazhar eder.

      Eğer hidayet-i İlâhiye yetişse, îman kalbine girse, nefsin fir'avuniyeti kırılsa, Kitabullah'ı dinlese; o vâkıada ikinci hali­me benzeyecek. O vakit birden kâinat bir gündüz rengini alır, nur-u İlâhî ile dolar.

      Âlem (…… ) âyetini okur.
      O vakit zaman-ı mâzi, bir mezar-ı ekber değil, belki herbir asrı bir nebinin veya ev­liyanın taht-ı riyasetinde vazife-i ubudiye­ti îfa eden ervah-ı sâfiye cemaatlarının va­zife-i hayatlarını bitirmekle "Allahu ekber" diyerek makamat-ı âliyeye uçmalarını ve 11
       
      müstakbel tarafına geçmelerini kalb gözü ile görür.

      Sol tarafına bakar ki; dağlar-misal bazı inkılâbât-ı berzahiye ve uhreviye ar­kalarında Cennet'in bağlarındaki saadet saraylarında kurulmuş bir ziyafet-i Rah-maniyeyi o nur-u îman ile uzaktan uzağa fark eder. Ve fırtına ve zelzele, tâun gibi hâdiseleri, birer musahhar memur bilir. Bahar fırtınası ve yağmur gibi hâdisatı; sureten haşin, manen çok latif hikmetlere medar görüyor. Hattâ mevti, hayat-ı ebe-diyenin mukaddimesi ve kabri, saadet-i ebediyenin kapısı görüyor. Daha sair ci­hetleri sen kıyas eyle. Hakikati, temsile tatbik et!

      ÜÇÜNCÜ NOKTA: îman hem nur­dur, hem kuvvettir. Evet, hakikî îmanı elde eden adam, kâinata meydan oku­yabilir. Ve îmanın kuvvetine göre hâdisa-tın tazyikatından kurtulabilir.

      der, sefine-i hayatta kemal-i emniyetle hâdisatın dağlarvâri dalgaları içinde seyran eder. Bütün ağır­lıklarını Kadîr-i Mutlak'ın yed-i kudretine emanet eder, rahatla dünyadan geçer, ber­zahta istirahat eder. Sonra saadet-i ebe-diyeye girmek için Cennet'e uçabilir. Yok­sa, tevekkül etmezse; dünyanın ağırlıkları uçmasına değil, belki esfel-i sâfilîne çe­ker.

      Demek; îman tevhidi, tevhid teslimi, teslim tevekkülü, tevekkül saadet-i dâ-reyni iktiza eder.
      Fakat yanlış anlama. Tevekkül, es­babı bütün bütün reddetmek değildir; belki esbabı, dest-i kudretin perdesi bilip riayet ederek; esbaba teşebbüs ise, bir nevi dua-i fiilî telakki ederek; müsebbe-batı yalnız Cenâb-ı Hakk'tan istemek ve neticeleri O'ndan bilmek ve O'na minnet­tar olmaktan ibarettir.

      Tevekkül eden ve etmeyenin mi­salleri, şu hikâyeye benzer:

      Vaktiyle iki adam; hem bellerine, hem başlarına ağır yükler yüklenip, bü­yük bir sefineye bir bilet alıp girdiler. Bi­risi girer girmez yükünü gemiye bırakıp, üstünde oturup nezaret eder. Diğeri hem ahmak, hem mağrur olduğundan yükünü yere bırakmıyor. Ona denildi:
      "Ağır yükünü gemiye bırakıp rahat et." O dedi:
      "Yok, ben bırakmayacağım. Belki zâyi olur. Ben kuvvetliyim. Malımı, be­limde ve başımda muhafaza edeceğim."

      Yine ona denildi:
       
      "Bizi ve sizi kaldıran şu emniyetli sefine-i sultaniye daha kuvvetlidir. Daha ziyade iyi muhafaza eder. Belki başın dö­ner, yükün ile beraber denize düşersin.
      Hem gittikçe kuvvetten düşersin. Şu bükülmüş belin, şu akılsız başın gittikçe ağırlaşan şu yüklere takat getiremeyecek. Kaptan dahi, eğer seni bu halde görse, ya 'divanedir' diye seni tardedecek. Ya 'ha­indir, gemimizi ittiham ediyor, bizimle is­tihza ediyor, hapsedilsin.' diye emredecektir.

      Hem herkese maskara olursun. Çün­kü ehl-i dikkat nazarında; zaafı gösteren tekebbürün ile, aczi gösteren gururun ile, riyayı ve zilleti gösteren tasannuun ile kendini halka mudhike yaptın. Herkes sa­na gülüyor." denildikten sonra o bîçare­nin aklı başına geldi. Yükünü yere koydu, üstünde oturdu.

      "Oh!.. Allah senden razı olsun. Zah­metten, hapisten, maskaralıktan kurtul­dum." dedi.

      İşte ey tevekkülsüz insan! Sen de bu adam gibi aklını başına al, tevekkül et. Tâ bütün kâinatın dilenciliğinden ve her hâdisenin karşısında titremekten ve hod-füruşluktan ve maskaralıktan ve şekavet-i uhreviyeden ve tazyikât-ı dünyeviye hap­sinden kurtulasın.


      DÖRDÜNCÜ NOKTA: îman, insanı insan eder. Belki insanı sultan eder. Öyle ise, insanın vazife-i asliyesi, îman ve dua­dır. Küfür, insanı gayet âciz bir canavar hayvan eder.

      Şu mes'elenin binler delillerinden yal­nız hayvan ve insanın dünyaya gelmele-rindeki farkları, o mes'eleye vâzıh bir de­lildir ve bir bürhan-ı katı'dır.

      Evet, insaniyet îman ile insaniyet ol­duğunu; insan ile hayvanın dünyaya geli­şindeki farkları gösterir.
      Çünkü: Hayvan, dünyaya geldiği va­kit âdeta başka bir âlemde tekemmül et­miş gibi, istidadına göre mükemmel ola­rak gelir, yani gönderilir. Ya iki saatte, ya iki günde veya iki ayda, bütün şerait-i ha-yatiyesini ve kâinatla olan münasebetini ve kavanin-i hayatını öğrenir, meleke sa­hibi olur. İnsanın yirmi senede kazandığı iktidar-ı hayatiyeyi ve meleke-i ameliyeyi, yirmi günde serçe ve arı gibi bir hayvan tahsil eder, yani ona ilham olunur.
      Demek, hayvanın vazife-i asliyesi; ta-allümle tekemmül etmek değildir ve mari­fet kesbetmekle terakki etmek değildir ve aczini göstermekle medet istemek, dua etmek değildir. Belki vazifesi; istidadına göre taammüldür, amel etmektir, ubudi-yet-i fiiliyedir.

      İnsan ise, dünyaya gelişinde herşeyi öğrenmeye muhtaç ve hayat kanunlarına cahil, hattâ yirmi senede tamamen şerait-i hayatı öğrenemiyor. Belki âhir-i ömrüne kadar öğrenmeye muhtaç. Hem gayet âciz ve zayıf bir surette dünyaya gönderi­lip, bir iki senede ancak ayağa kalkabili­yor. Onbeş senede, ancak zarar ve men­faati farkeder. Hayat-ı beşeriyenin mua-venetiyle, ancak menfaatlarını celb ve za­rarlardan sakınabilir.

      Demek ki, insanın vazife-i fıtriyesi; taallümle tekemmüldür, dua ile ubudiyet­tir. Yani: "Kimin merhametiyle böyle ha­kimane idare olunuyorum? Kimin kere-miyle böyle müşfikane terbiye olunuyo­rum? Nasıl birisinin lütuflarıyla böyle nâzenînane besleniyorum ve idare edili­yorum?" bilmektir ve binden ancak birisi­ne eli yetişemediği hâcatına dair Kadiü'l-Hâcât'a lisân-ı acz ve fakr ile yalvarmak­tır ve istemek ve dua etmektir. Yani, aczin ve fakrın cenahlarıyla makam-ı a'lâ-yı ubû-diyete uçmaktır.

      Demek insan, bu âleme ilim ve dua vasıtasıyla tekemmül etmek için gelmiştir. Mâhiyet ve istîdat itibariyle herşey ilme bağlıdır. Ve bütün ulûm-u hakikiyenin esası ve mâdeni ve nuru ve ruhu; Mârife-tullah'tır. Ve onun üssü'l-esası da îman-ı Billah'tır.

      Hem insan, nihâyetsiz acziyle nihâ-yetsiz beliyyâta mâruz ve hadsiz a'dânın hücumuna müptelâ ve nihâyetsiz fakrıyla beraber nihâyetsiz hâcâta giriftar ve nihâ­yetsiz metalibe muhtaç olduğundan, vazi­fe-i asliye-i fıtriyesi, îmandan sonra dua­dır. Dua ise, esâs-ı ubûdiyettir.
      Nasıl bir çocuk, eli yetişmediği bir meramını, bir arzusunu elde etmek için, ya ağlar, ya ister. Yani; ya fiilî, ya kavlî li-sân-ı acziyle bir dua eder. Maksuduna muvaffak olur.

      Öyle de: İnsan bütün zîhayat âlemi içinde nâzik, nâzenin, nazdar bir çocuk hükmündedir. Rahmânürrahîm'in dergâ­hında; ya zaaf ve acziyle ağlamak veya fakr ve ihtiyacıyla dua etmek gerektir. Tâ ki, makasıdı ona musahhar olsun veya teshirin şükrünü eda etsin.

      Yoksa bir sinekten vaveylâ eden ah­mak ve haylaz bir çocuk gibi; "Ben kuv­vetimle bu -kabil-i teshir olmayan ve bin derece ondan kuvvetli olan- acib şeyleri teshir ediyorum ve fikir ve tedbirimle ken­dime itaat ettiriyorum." deyip küfran-ı ni­mete sapmak, insaniyetin fıtrat-ı asliyesine zıt olduğu gibi, şiddetli bir azaba kendini müstehak eder.


      Bediüzzaman Said Nursi Cep Boy Yirmi Üçüncü Söz kitabı nı incele diniz.
      Diğer Özellikler
      Stok Kodu9786054624850
      MarkaRNK Neşriyat
      Stok DurumuVar
      9786054624850
       
       

       

      PlatinMarket® E-Ticaret Sistemi İle Hazırlanmıştır.